پرش به محتوا

ظرفيت زبان‌شناختی قرآن برای توليد علوم انسانی: تفاوت میان نسخه‌ها

از دانشنامه علوم انسانی
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱۱: خط ۱۱:
|-
|-
|'''۱'''
|'''۱'''
|'''همگانی نبودن نظریه قرآنی'''
|'''همگانی‌نبودن نظریه قرآنی'''
|علم امری جهانی و تجربی است، اما نظریات قرآنی تنها برای باورمندان معتبر و برای دیگران غیرقابل پذیرش است.<ref>----ملکیان، راهی به راهی، 1387ش، ص61-62.
|علم امری جهانی و تجربی است، اما نظریات قرآنی تنها برای باورمندان معتبر و برای دیگران غیرقابل پذیرش است.<ref>----ملکیان، راهی به راهی، 1387ش، ص61-62.
</ref>
</ref>
خط ۳۳: خط ۳۳:
|'''۴'''
|'''۴'''
|'''زبان به مثابه آینه فرهنگ'''
|'''زبان به مثابه آینه فرهنگ'''
|نزول قرآن به «زبان قوم»،<ref>سورۀ ابراهیم، آیۀ 4.</ref> به معنای پذیرش و بازتاب فرهنگ و معتقدات (گاه غیرواقعی) آن‌ها در متن قرآن است.<ref>جلیلی، «وحی در همزبانی با بشر و هم‌لسانی با قوم»، 1373ش، ص40.</ref>
|نزول قرآن به «زبان قوم»،<ref>سورۀ ابراهیم، آیۀ 4.</ref> به‌معنای پذیرش و بازتاب فرهنگ و معتقدات (گاه غیرواقعی) آنها در متن قرآن است.<ref>جلیلی، «وحی در همزبانی با بشر و هم‌لسانی با قوم»، 1373ش، ص40.</ref>
|«لسان» به معنای لغت و ابزار گویش است نه فرهنگ. اگر قرآن تابع فرهنگ زمانه بود، پیامبران نباید با باورهای نادرست و فرهنگ جاهلی قوم خود مبارزه می‌کردند.<ref>کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص46-48.</ref>
|«لسان» به معنای لغت و ابزار گویش است نه فرهنگ. اگر قرآن تابع فرهنگ زمانه بود، پیامبران نباید با باورهای نادرست و فرهنگ جاهلی قوم خود مبارزه می‌کردند.<ref>کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص46-48.</ref>
|-
|-
|'''۵'''
|'''۵'''
|'''بازتاب باورهای غلط زمانه'''
|'''بازتاب باورهای غلط زمانه'''
|خداوند برای بیان احکام متعالی، از برخی عقاید و آداب نادرست مردم زمانه به عنوان ابزار (ماشات) استفاده کرده است.<ref>کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص49-50.</ref>
|خداوند برای بیان احکام متعالی، از برخی عقاید و آداب نادرست مردم زمانه به‌عنوان ابزار (ماشات) استفاده کرده است.<ref>کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص49-50.</ref>
|این امر با صفت حکمت الهی منافات دارد، زیرا منجر به گمراهی می‌شود. قرآن خود را «فرقان» (جداکننده حق از باطل) می‌نامد و همواره فرهنگ ناصواب جاهلی را نکوهش کرده است.<ref>باربور، علم و دین، 1362ش، 246 و 145.</ref>
|این امر با صفت حکمت الهی منافات دارد، زیرا منجر به گمراهی می‌شود. قرآن خود را «فرقان» (جداکنندۀ حق از باطل) می‌نامد و همواره فرهنگ ناصواب جاهلی را نکوهش کرده است.<ref>باربور، علم و دین، 1362ش، 246 و 145.</ref>
|}
|}



نسخهٔ کنونی تا ۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۴۲

ظرفيت زبان‌شناختی قرآن برای توليد علوم انسانی؛ توانایی ویژگی‌های زبانی قرآن کریم برای نظریه‌پردازی و تولید دانش در حوزه‌های مختلف علوم انسانی.

به باور اندیشمندان مسلمان واقع‌نمایی گزاره‌های وحیانی به‌عنوان مبنای اصلی ظرفیت زبانی قرآن برای تولید علوم انسانی، با تکیه بر ادلۀ عقلی و نقلی تبیین می‌شود. بر این اساس، صفات الهی همچون حکمت، صدق و عزت در کنار اوصاف ساختاری قرآن نظیر حق و هدایتگر بودن، بر انطباق کامل کلام وحی با واقعیت‌های هستی دلالت دارند. در مقابل، پژوهشگران مسلمان به انگاره‌هایی که قرآن را صرفاً بازتاب فرهنگ زمانه، زبان تصورات ذهنی مخاطبان عصر نزول یا تجربه‌ای بشری و خطاپذیر می‌دانند، پاسخ داده و معتقدند که اهداف هدایتی و بینشی قرآن تنها در صورت واقع‌گرایی بیانات آن محقق می‌شود. از این منظر، اعتبار نظریه‌های برآمده از قرآن کمتر از نظریه‌های تجربی نبوده و وحی به‌عنوان راهی مستقل برای کشف واقعیت، توانایی تبیین ابعاد وجودی انسان و مسیر کمال حقیقی او را دارا است. از این‌رو، به نظر محققان پیوند میان اوامر و نواهی الهی با مصالح واقعی بشر، ضرورت بهره‌گیری از این منبع وحیانی را در پی‌ریزی بنیان‌های علوم انسانیِ تمدن‌ساز آشکار می‌سازد.

شبهات منکران ظرفیت زبانی قرآن برای تولید علوم انسانی

ردیف موضوع شبهه تبیین دیدگاه منکران نقد و پاسخ منتقدان
۱ همگانی‌نبودن نظریه قرآنی علم امری جهانی و تجربی است، اما نظریات قرآنی تنها برای باورمندان معتبر و برای دیگران غیرقابل پذیرش است.[۱] نظریه، تبیین واقع است و پذیرش یا عدم پذیرش دیگران، ماهیت واقع‌نمای آن را تغییر نمی‌دهد. همچنین اعتبار تجربه نیز تنها برای کسانی است که تجربه را واقع‌نما می‌دانند.[۲]
۲ تأییدنشدن فرضیه قرآنی نظریات علمی باید با تجربه تأیید شوند؛ چون گزاره‌های قرآنی قابل تجربه نیستند، فاقد اعتبار علمی می‌باشند.[۳] راه رسیدن به واقع منحصر در تجربه نیست و وحی خود راهی مستقل است. در صورت تعارض، اگر آیه نص صریح باشد، یافته تجربی بازنگری می‌شود و اگر آیه ظاهر باشد، فهم ما از آیه بازبینی می‌گردد.[۴]
۳ زبان به مثابه تصورات ذهنی واژگان قرآن (مانند جن و سحر) صرفاً بازتاب تصورات ذهنی مخاطبان عصر نزول است و لزوماً واقعیت خارجی ندارند.[۵] این دیدگاه بر نظریه غلط «وضع الفاظ برای مفاهیم ذهنی» استوار است که انطباق با خارج را ناممکن می‌کند. همچنین دلیلی بر خلافِ واقع بودن اموری مثل جن ارائه نشده است.[۶]
۴ زبان به مثابه آینه فرهنگ نزول قرآن به «زبان قوم»،[۷] به‌معنای پذیرش و بازتاب فرهنگ و معتقدات (گاه غیرواقعی) آنها در متن قرآن است.[۸] «لسان» به معنای لغت و ابزار گویش است نه فرهنگ. اگر قرآن تابع فرهنگ زمانه بود، پیامبران نباید با باورهای نادرست و فرهنگ جاهلی قوم خود مبارزه می‌کردند.[۹]
۵ بازتاب باورهای غلط زمانه خداوند برای بیان احکام متعالی، از برخی عقاید و آداب نادرست مردم زمانه به‌عنوان ابزار (ماشات) استفاده کرده است.[۱۰] این امر با صفت حکمت الهی منافات دارد، زیرا منجر به گمراهی می‌شود. قرآن خود را «فرقان» (جداکنندۀ حق از باطل) می‌نامد و همواره فرهنگ ناصواب جاهلی را نکوهش کرده است.[۱۱]

ادله واقع‌نمایی قرآن

پژوهشگران برای اثبات واقع‌نمایی گزاره‌های قرآنی به ادله و شواهد متعددی استناد کرده‌اند. از دیدگاه آنان، مراد از واقع‌نمایی آن است که شناخت حاصل از گزاره‌های قرآن مطابق با واقع و صادق است و نیز امرها و نهی‌های آن با کمال حقیقی انسان در ارتباط هستند. به باور ایشان، بیشتر اندیشمندان مسلمان و حتی برخی عالمان غیرمسلمان قرآن را واقع‌نما دانسته‌اند.

اصل عقلانی واقع‌نمای سخن

از دیدگاه پژوهشگران، اصل اولیه نزد عقل این است که سخن افراد را در صورت نبود دلیل بر عدم واقع‌نمایی آن، واقع‌نما دانسته و به آن ترتیب اثر می‌دهند. به باور ایشان، قرآن کریم نیز این روش انسان‌ها را می‌پذیرد.[۱۲] از نظر آنان، آیه ششم سوره حجرات إِن جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا دلالت بر این دارد که خبر غیرفاسق را می‌توان بدون تحقیق پذیرفت. به اعتقاد ایشان، این نشان‌دهنده امضای الهی بر روش عقلایی است. از دیدگاه آنان، باورمندان به قرآن نیز با توجه به همین اصل، آن را جدی گرفته و به جهت ترس از جهنم و طمع بهشت، خود را به زحمت می‌اندازند.[۱۳]

صفات خداوند

از جمله اموری که به باور پژوهشگران می‌توان برای اثبات واقع‌نمایی قرآن استفاده کرد، توجه به صفات خداوند است. از دیدگاه آنان، برخی از صفات الهی شاهد بر ارائه حقایق مطابق با واقع از سوی قرآن می‌باشند:

  • حکیم: خداوند در آیات متعدد قرآن با صفت حکیم ستوده شده است.[۱۴] از نظر لغت‌شناسان حکیم کسی است که کار خود را در نهایت اتقان انجام می‌دهد.[۱۵] از دیدگاه آنها، وجود مطلب خلاف واقع در قرآن به گمراهی مردم می‌انجامد که خلاف اهداف آفرینش و رسالت انبیا است. به اعتقاد آنان، قرآن پس از آنکه خود را به دور از هر باطل می‌شمرد، به نزول خود از سوی خدای حکیم تصریح می‌فرماید. از اینکه قرآن سخن خداوند حکیم است، وجود کذب در آن از دیدگاه ایشان نفی می‌شود.[۱۶]
  • صادق: از نظر پژوهشگران، خداوند صادق است، زیرا دروغ از جهل، نیاز یا ناتوانی سرچشمه می‌گیرد و خداوند از همه آگاه‌تر، بی‌نیاز و توانمند است. در قرآن نیز خداوند به وصف صادق بودن ستایش شده و کسی راست‌گوتر از خدا یافت نمی‌شود.[۱۷] از این آیات به اعتقاد پژوهشگران استفاده می‌شود که دروغی از خدا سر نمی‌زند و در قرآن مطلبی خلاف واقع یافت نمی‌شود.[۱۸]
  • عزیز: این صفت به‌معنای شدت و قوت معنی شده و صفتی است که مانع از شکست می‌شود.[۱۹] به باور پژوهشگران، توصیف خداوند به عزیزبودن، دلالت بر شکست‌ناپذیری او دارد. از نظر ایشان، وجود مطالب غیرواقع در قرآن، به معنای شکست خوردن در هدف هدایت است که با عزیز بودن منافات دارد.[۲۰]
  • حق‌گو: قرآن خداوند را حق‌گو معرفی می‌کند.[۲۱] واژه «حق» در لغت به‌معنای کلام یا ادعای مطابق با واقع است.[۲۲] از توصیف خداوند به حق‌گو به اعتقاد آنان استفاده می‌شود که هرچه خدا می‌گوید عین حق است. از نظر ایشان، در نتیجه قرآن به عنوان مصداق قول خداوند، حق می‌باشد و تمام بیانات آن مطابق با واقع است.[۲۳]
  • هادی: خداوند در آیات متعدد به هدایت‌کنندگی ستوده شده است.[۲۴] به باور ایشان، لازم این صفت آن است که تمام گزاره‌های قرآن مطابق با واقع باشد تا هدایتگری تحقق یابد.[۲۵]

اوصاف قرآن

به باور پژوهشگران، اوصاف متعددی در قرآن به کار رفته که بر واقع‌نمایی آن دلالت دارد. از دیدگاه آنان، توصیف قرآن به «حکیم»[۲۶] بدین معنا است که این کتاب متضمن معارف قطعی و حقایق مطابق با عقل است. «حق»[۲۷] و «حق الیقین»[۲۸] خواندن قرآن نشان می‌دهد که محتوای آن با واقع مطابقت کامل دارد و هیچ شکی در آن راه ندارد. وصف قرآن به «هدایتگر به حق»[۲۹] نیز گویای این است که تمام مطالب آن مطابق با واقع بوده و با هدف هدایت هماهنگ است. «عزیز»[۳۰] بودن قرآن اقتضا می‌کند که هیچ خلاف واقعی در آن راه نیابد. وصف قرآن به «صدق»[۳۱] حاکی از مطابقت گفتار آن با واقع خارجی است. «منزه از باطل»[۳۲] بودن و «دور از کژی»[۳۳] خواندن قرآن نیز بر خالی بودن آن از هرگونه امر غیرواقع دلالت دارد. معرفی قرآن به عنوان «جداکننده حق از باطل»[۳۴] نیز مستلزم آن است که خود قرآن از هر امر غیرواقع پیراسته باشد.[۳۵]

اهداف قرآن

از دیدگاه پژوهشگران، اهداف بینشی قرآن که شامل آگاهانیدن به یگانگی خدا، یادآوری امور فراموش شده، بیان دلیل روشن بر بینش‌های صحیح، بازشناسی حق از باطل، رفع اختلاف و ایجاد زمینه اندیشیدن است، به باور ایشان تنها در صورتی محقق می‌شود که قرآن واقع‌نما باشد.[۳۶]

تجربه نبوتی انگاشتن قرآن

برخی با تأثیرپذیری از الهیات مسیحی، وحی را تجربه دینی پیامبر دانسته و آن را خطاپذیر و متأثر از شرایط معرفی کرده‌اند. در نقد این دیدگاه گفته شده است که از نظر منتقدان، این رویکرد برای حل مشکلات خاص مسیحیت مطرح شده و در مورد اسلام از دیدگاه ایشان قابل پذیرش نیست. به باور آنان، ادله عقلی و نقلی بر الهی‌بودن تمام قرآن دلالت دارند. از نظر ایشان، قرآن و روایات، وحی را نه تجربه، بلکه دریافتی غیرعادی و نزول فرشته معرفی می‌کنند. به اعتقاد آنان، پیامبران تنها گیرندۀ وحی بوده و در آن تصرفی نداشته‌اند. از دیدگاه منتقدان، باور به خطاپذیری قرآن قابل دفاع نیست و عدم هماهنگی با دانش تجربی به‌معنای خطا نمی‌باشد. به باور ایشان، تأویل‌بردن برخی آیات توسط مفسران به معنای نادرستی آنها نیست، بلکه از نظر آنان نشان می‌دهد معنای ظاهری مراد الهی نیست.[۳۷]

پانویس

  1. ↑ ----ملکیان، راهی به راهی، 1387ش، ص61-62.
  2. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، پاييز 1400ش، ص38.
  3. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص38.
  4. ↑ رجبی، مبانی و روش تفسیر موضوعی، 1389-1390ش. رجبی، مبانی تفسیر قرآن کریم، 1390ش، ص54.
  5. ↑ ابوزید، النص و السلطه و الحقیقه، 2000م، ص71-72.
  6. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص49.
  7. ↑ سورۀ ابراهیم، آیۀ 4.
  8. ↑ جلیلی، «وحی در همزبانی با بشر و هم‌لسانی با قوم»، 1373ش، ص40.
  9. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص46-48.
  10. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص49-50.
  11. ↑ باربور، علم و دین، 1362ش، 246 و 145.
  12. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص39.
  13. ↑ طباطبایی، المیزان فی تفسیرالقرآن، 1417ق، ج18، ص32.
  14. ↑ سورۀ لقمان، آیۀ 2.
  15. ↑ مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، 1385ش، ج2، ص262-265.
  16. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص40.
  17. ↑ سورۀ انعام، آیۀ 146؛ سورۀ نساء، آیۀ 78.
  18. ↑ امین و واعظی، «مصلحت‌اندیشی قرآن کریم در اخباز»، 1392ش، ص51-72.
  19. ↑ فراهیدی، ترتیب کتاب العین، 1414ق، ج1، ص178.
  20. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص40.
  21. ↑ سورۀ احزاب، آیۀ 4.
  22. ↑ طباطبایی، المیزان فی تفسیرالقرآن، 1417ق، ج3، ص8.
  23. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص42.
  24. ↑ سورۀ حج، آیۀ 54؛ سورۀ بقره آیۀ 142.
  25. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص42.
  26. ↑ سورۀ لقمان، آیۀ 2.
  27. ↑ سورۀ یونس، آیۀ 108.
  28. ↑ سورۀ حاقه، آیۀ 51.
  29. ↑ سورۀ احقاف، آیۀ 3.
  30. ↑ سورۀ کهف، آیۀ 1.
  31. ↑ سورۀ کهف، آیۀ 1.
  32. ↑ سورۀ زمر، آیۀ 32.
  33. ↑ سورۀ فصلت، آیۀ 41-42.
  34. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص43-45.
  35. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص43-45.
  36. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص43-45.
  37. ↑ کریمی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، 1400ش، ص51-53.

منابع

  • قرآن کریم.
  • ابوزید، نصر حامد، النص و السلطه و الحقیقه، بیروت، مرکز الثقافی العربی، 2000م.
  • امین، محمدرضا، و واعظی، احمد، «مصلحت‌اندیشی قرآن کریم در اخباز»، مجلۀ قرآن‌شناخت، شمارۀ 11، بهار و تابستان 1392ش.
  • باربور، ایان، علم و دین، ترجمۀ بهاءالدین خرمشاهی، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، 1362ش.
  • جلیلی، هدایت، «وحی در همزبانی با بشر و هم‌لسانی با قوم»، مجلۀ کیان، شمارۀ 23، 1373ش.
  • رجبی، محمود، نوار صوتی مبانی و روش تفسیر موضوعی، تدرس شده در مقطع دکتری رشته تفسیر و علوم قرآن موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، ترم دوم سال تحصیلی 1389-1390ش.
  • رجبی، محمود، جزوه درسی مبانی تفسیر قرآن کریم، تدرس شده در تدرس شده در مقطع دکتری رشته تفسیر و علوم قرآن موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، 1390ش.
  • طباطبایی، سیدمحمدحسین، المیزان فی تفسیرالقرآن، قم، دفتر انتشارات اسلامی، 1417ق.
  • فراهیدی، خلیل ابن احمد، ترتیب کتاب العین، تهران، اسوه، 1414ق.
  • کریمی، مصطفی، «ظرفيت زباني قرآن ظرفيت زبان شناختي قرآن براي توليد علوم انساني»، مجله انديشه نوين ديني، دوره 17، شماره 65، پاييز 1400ش.
  • مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، تهران، مرکز نشر الکتاب، 1385ش.
  • ملکیان، مصطفی، راهی به راهی، تهران، نگاه معاصر، 1387ش.