کاربست روش اجتهاد در تحول علوم انسانی
کاربست روش اجتهاد در تحول علوم انسانی؛ تبیین ضرورت بهکارگیری روش استنباط دینی در بازتولید علوم انسانی بر اساس آموزههای اسلام.
از دیدگاه پژوهشگران، علوم انسانی بهعنوان مجموعه علومی که به شناخت انسان و توصیف، تبیین و تفسیر حالات، شؤون و کنشهای فردی و اجتماعی او میپردازند، ازآنرو که جهتبخشی به افعال و انفعالات انسانی را در پی دارد، شایسته توجه فراوان است. اما ازآنجاکه غرب خاستگاه اصلی این علوم است، خطر عدم انطباق محتوای آنها با تعالیم اسلام و تأثیرات منفی بر فرهنگ اسلامی جدی مینماید. به باور آنان، عرصه اسلامیسازی علوم انسانی، میدانی برای منطبق ساختن مبانی، اهداف و منابع این علوم با اسلام و بازتولید آنها بر اساس جهانبینی اسلامی است. در این مسیر، پرسش اصلی آن است که برای رجوع به منابع اصیل اسلامی و استنباط دیدگاه اسلام در قلمرو مسائل علوم انسانی، چه روش نظاممندی باید به کار گرفته شود. از نظر ایشان، روش اجتهاد بهعنوان روشی کهن و پویا در سنت فکری اسلام، میتواند کاربرد و ضرورتی بنیادین در فرآیند اسلامیسازی علوم انسانی داشته باشد. بر اساس اندیشههای آیتالله مصباح یزدی، بهکارگیری روش اجتهاد نه تنها یک امکان، که ضرورتی اجتنابناپذیر برای دستیابی به علوم انسانی برآمده از متن دین و دارای اعتبار علمی و دینی است.
مفهومشناسی
اجتهاد در لغت به معنای کوشش و در اصطلاح به تلاش فقیه برای استنباط حکم شرعی از منابع دین گفته میشود[۱] در کتب فقهی، اجتهاد تلاش حداکثری برای دستیابی به احکام شرعی بر اساس مستندات شرعی تعریف شده است.[۲] اصطلاحات استنباط و فقاهت نیز در همین معنا به کار میروند.[۳] «روش اجتهاد» به مراحل گامبهگام بهدست آوردن حکم شرعی از مواجهه با مسئله تا رسیدن به نظر شارع گفته میشود (واعظی، ۱۳۹۹، ص۱۷) و با خود اجتهاد تفاوت دارد.
علوم انسانی نیز به مجموعه علومی گفته میشود که به شناخت انسان و تبیین پدیدههای فردی و اجتماعی او میپردازد.[۴] این علوم دارای ویژگیهایی چون اختیاری بودن، معناداری و آمیختگی با ارزشها هستند.[۵] اسلامیسازی علوم انسانی به معنای منطبق ساختن مبانی، اهداف و منابع این علوم با اسلام و بازتولید آنها بر اساس جهانبینی اسلامی است. آیتالله خامنهای، رهبر انقلاب اسلامی ایران، مبانی علوم انسانی غربی را با مبانی اسلامی ناسازگار دانسته است.[۶] پژوهشگران این عرصه به فعالیتهایی چون پژوهش انتقادی، تطبیقی و تأسیسی میپردازند.[۷]
نیاز اسلامیسازی علوم به روش اجتهاد
به باور پژوهشگران، علوم انسانی مدرن بر پایه فلسفهها و مبانی معرفتشناختی خاصی شکل گرفتهاند و اسلامیسازی آنها به معنای جایگزینی این مبانی با مبانی اسلامی است. ازاینرو رجوع به منابع دین اجتنابناپذیر بوده و این رجوع باید روشمند باشد. روش اجتهاد بهعنوان روش استنباط تعالیم دینی، نه تنها در حوزه عبادات و معاملات شخصی، بلکه بهعنوان یک روش دانشساز برای تولید علم در همه حوزهها، به ویژه علوم انسانی، کاربست جدی دارد.[۸] محمدتقی مصباح یزدی با اشاره به دقت و تلاش گسترده فقها در استنباط احکام ساده فقهی، بر ضرورت دقت و تأمل بسیار بیشتر در مسائل سرنوشتساز جامعه اسلامی تأکید میکند. از دیدگاه وی، عرصه اسلامیسازی علوم، عرصه نوآوری و نظریهپردازی است و نوآوری دینی نمیتواند در خارج از چارچوب دین صورت پذیرد.[۹]
شناخت منابع و اسناد معتبر
- به اعتقاد پژوهشگران، یکی از وجوه ضرورت بهکارگیری روش اجتهاد در علوم انسانی، شناخت منابع و اسناد معتبر و آشنایی با قلمرو هر یک از آنها است. محمدتقی مصباح یزدی با اشاره به وجود قوانینی در علوم انسانی که در قرآن با صراحت بیان شده، تأکید میکند که این قوانین حتی با دویست سال پژوهش دقیق دانشمندان نیز قابل دستیابی نیست. از دیدگاه وی، شرط اول در اسلامیسازی علوم انسانی استفاده از منابع محکم و متقن دینی است.[۱۰]
- به نظر محققان بررسی مقایسهای منابع علوم انسانی اسلامی با علوم انسانی سکولار از دو جهت لازم است: نخست بررسی اعتبار منابع علوم انسانی سکولار از منظر اسلامی، و دوم جلوگیری از انحصار منبع در تجربه و توسعه منابع فعلی علوم انسانی به منابع وحیانی.[۱۱] فقه با تکیه بر اصول دینی میتواند مشخص کند که چه نوع استفادهای از عقل و تجربه با مبانی اسلامی سازگار است. در مباحث حجج دانش اصول فقه، منابع و دلایل معتبر برای استنباط دیدگاه اسلام بررسی میشود.
- به باور ایشان، نکته مهم دیگر منبعیت خود فقه در عرصه اسلامیسازی علوم انسانی است. رفتار انسان هم موضوع روانشناسی است و هم موضوع فقه، و لذا در صورت نادیده گرفتن مباحث فقهی، نتایج مباحث سکولار با نتایج مباحث فقهی ناسازگار خواهد شد. آخوند خراسانی معتقد است صحت در معاملات امری مجعول بوده و تحقق اثر بر معامله تنها از طریق جعل شارع امکانپذیر است.[۱۲]
- شناخت و متناسبسازی اصول و قواعد معتبر برای استدلالها و استنتاجهای دینی
- از دیدگاه پژوهشگران، از بخشهای اجتنابناپذیر فرایند اسلامیسازی علوم انسانی، کشف و کاربست اصول و قواعد معتبر در استدلالها و استنتاجهای دینی است. از نظر آیتالله مصباح یزدی، مباحث اصولی همچون اعتباریات، مباحث الفاظ و تعارض ادله از جمله مهمترین مسائلی هستند که میتوانند راهگشا باشند .[۱۳]
- به باور ایشان، مباحث الفاظ علم اصول بستر فهم صحیح مفاهیم قرآنی و روایی را فراهم میسازد و میتواند جایگزین روشهای غربی در علوم انسانی شود. علامه مصباح بر ضرورت فهم درست الفاظ و اصطلاحات متون دینی تأکید میکند.[۱۴]
- از نظر آنان، مباحث تعادل و تراجیح نیز مرحله تعیینکنندهای در فرآیند فقاهت است که باید در عرصه اسلامیسازی علوم انسانی مورد توجه قرار گیرد. به اعتقاد علامه مصباح، صرف استناد به یک آیه یا روایت که در آن از زندگی اجتماعی ستایش یا نکوهش شده باشد، برای پاسخ به پرسشهای پیچیده کافی نیست؛ زیرا ممکن است در آیات یا روایات دیگری مطالب متفاوت و حتی متضادی وجود داشته باشد.[۱۵]
شناخت و ترسیم فرایند صحیح استنباط تعالیم دین
به اعتقاد پژوهشگران، هدف اصلی در اسلامیسازی علوم انسانی ایجاد نظام معرفتی جدیدی است که بر پایه قرآن، سنت، عقل و تجربه بنا شده است. طی کردن مراحل این فرآیند با شیوه معتبری که بتوان معارف حاصل از پژوهش را به اسلام مستند کرد، ضروری است. فقه در معنای سنتی خود برای کشف حجت و بیان احکام شرعی به شیوه و فرآیندی دست یافته که قرنها در معرض بررسی و اصلاح قرار گرفته است.
از نگاه آنان، فرآیند اجتهاد در فقه شامل سه مرحله است: آشنایی فنی با ضوابط استنباط و فهم صحیح حکم الهی، مراجعه روشمند به منابع اجتهاد، و استنباط حکم شرعی. با الهام از این فرآیند، میتوان در عرصه اسلامیسازی علوم انسانی نیز مراحل موضوعشناسی، ارجاع به منابع معتبر دینی و استنباط نظر دین را طی کرد.[۱۶] آیتالله مصباح یزدی بر ضرورت کاربرد دقیق متد فقاهت و بررسی روایات از جهت صدور و دلالت تأکید کرده و معتقد است همانگونه که در حوزه استنباط و اجتهاد فقهی با دقت و موشکافی فراوان عمل میشود، در حوزه مسائل اعتقادی نیز باید اهتمام بیشتری صورت گیرد.[۱۷]
پانویس
- ↑ واسطی، الگوریتم اجتهاد، ۱۴۰۱، ص۳۳.
- ↑ میرزای قمی، القوانین المحکمه فی الاصول، ۱۳۷۸، ج۲، ص۱۰۱.
- ↑ هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهلبیت، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۴۹۰.
- ↑ جمعی از نویسندگان، مبانی علوم انسانی از دیدگاه آیتالله مصباح یزدی، ۱۳۹۷، ص۲۳.
- ↑ پارسانیا، جهانهای اجتماعی،۱۳۹۲، ص۴۱-۴۵.
- ↑ خامنهای، بیانات، 11 تیر 1393ش.
- ↑ جمعی از نویسندگان، مبانی علوم انسانی از دیدگاه آیتالله مصباح یزدی، 1397ش، ص218.
- ↑ معلمی، «نقش اجتهاد در تدوین علوم انسانی اسلامی»، 1389، ص8-11؛ عبدلی مسیان، مدلهای روششناختی تولید علوم انسانی اسلامی در پرتو حکمت و اجتهاد، 1399ش، ص54.
- ↑ مصباح یزدی، آموزش فلسفه، 1392ش، ص280.
- ↑ مصباح یزدی، سخنرانی، 29 آذر 1389ش.
- ↑ مصباح یزدی، رابطۀ علم و دین، 1395ش، ص122
- ↑ آخوند خراسانی، کفایه الاصول، 1429ق، ج2، ص77-78.
- ↑ مصباح یزدی، اخلاق در قرآن، 1394ش، ص39.
- ↑ (مصباح یزدی، آموزش فلسفه، 1392ش، ج1، ص195.
- ↑ مصباح یزدی، اخلاق در قرآن، 1394ش، ج3، ص35.
- ↑ واسطی، الگوریتم اجتهاد، 1401ش، ص131.
- ↑ پمصباح یزدی، سخنرانی، 29 آذر 1389ش.
منابع
پارسانیا، حمید، جهان های اجتماعی، قم، کتاب فردا، 1392ش.
جمعی از نویسندگان، مبانی علوم انسانی اسلامی از دیدگاه آیت الله مصباح یزدی، قم، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، 1397ش.
خراسانی، محمدکاظم، کفایة الأصول، تحقیق: عباسعلی زارعی سبزواری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، 1429ق.
حسینی خامنهای، سیدعلی، بیانات در دیدار اساتید دانشگاهها، 11 تیر 1393ش.
عبدلی مسیان، مرضیه، مدلهای رروششناختی تولید علوم انسانی اسلامی در پرتو حکمت و اجتهاد، قم، دفتر نشر معرف، 1399ش.
علیدوست، ابوالقاسم، روششناسی اجتهاد، قم، سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1403ش.
طريحى، فخر الدين بن محمد، مجمع البحرين، محقق: احمد حسينى اشكورى، نشر مرتضوي، تهران، 1375ش.
مصباح یزدی، محمدتقی، آموزش فلسفه، قم، انتشارات مؤسسه آموزشى و پژوهشى امام خمينى(قدس سره)، سوم، 1392ش.
مصباح یزدی، محمدتقی، اخلاق در قرآن، تحقيق و نگارش: محمد حسين اسكندي، قم، انتشارات مؤسسه آموزشى و پژوهشى امام خمينى(قدس سره)، هشتم، 1394ش.
مصباح یزدی، محمدتقی، رابطۀ علم و دین، قم، انتشارات مؤسسه آموزشى و پژوهشى امام خمينى(قدس سره)، سوم، 1395ش.
معلمی، حسن، «نقش اجتهاد در تدوین علوم انسانی اسلامی»، انسانپژوهی، س23، بهار و تابستان 1389ش.
میرزای قمی، ابوالقاسم بن محمدحسن، القوانین المحکمة فی الأصول، قم، إحیاء الکتب الإسلامیة، 1378ش.
واسطی، عبدالحمید، الگوریتم اجتهاد، قم، سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، چاپ دوم، 1401ش.
هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهلبیت(ع)، قم، مؤسسة دائرة المعارف فقه اسلامی، 1387ش.